قصیده ی ابن العرندس در مصائب امام حسین علیه السلام

 

1-      طوایا نظامی فی الزمان لها نشر

                                             یعطّرها من طیب ذکراکم نشر

درروزگار؛رازهای سروده هایم آشکار می شود. گروهی آن را از بوی خوش

یاد شما خوشبوی می دارند.

 

2-      قصائد ما خابت لهنّ مقاصد

                                      بواطنها حمد ظواهرها شکر

چکامه هائی است که خواسته هاز آن بر نیاورده نیست. درون آن ستایشگری

است و برونش  سپاسگذاری.

 

3- مطالعها تحکی النجوم  طوا لعا

                                              فاخلاقها زهر وانوارها  زهر

سر آغاز آنها اختران رخ نموده را به یاد آورد، سرشت آنها از مایه ی شکوفه هاست و پرتو آنها فروغی تابناک.

 

4- عرائس تجلی حین تجلی قلوبنا

                                           اکالیلها درّ و تیجانها تبر

 

دلبرانی که چون دل ما می درخشند پرده از روی بر میگیرند

افسرهائی زرین بر سر دارند که فراز آنها را مرواریدها آرایش می دهد..

 

5- حسان لها حسّان بالفضل شاهد

                                             علی وجهه ها تبر یزان بها التبر

خوب رویانی که حسان حُسن آنان را گواهی می کند وبر

رخساره هایشان زرهائی  که زرهای دیگر را می آراید.

 

6-      انظّمها نظم اللّــئالی  واسهر الّلـیالی

                                                 لیحی لی بها و بکم ذکر

همچون گوهرها آنها را در رشته  می کشم شبها را به بیداری سر

میکنمتا یاد آنها را برای شما و خویش زنده بدارم.

 

7-      فیا ساکنی ارض الطــّفوف علیکم

                                               سلام محب ّ ماله عنکم صبر

ای آنکه در کرانه های فرات آرمیده اید! دوستداری بر شما

درود می فرستد که شکیبائی اش نمانده است.

 

8-      نشرت دواوین الثـّنا بعد طیّها

                                      وفی کل طرس من مدیحی لکم سطر

 

پس از آنکه ستیش نامه ها را در هم پیچیدم ، باز آنها را گشودم که در

هرنامه ای از ستایش های من فرازی درباره ی شما است.

 

 

9-      فطابق شعری فیکم دمع ناظری

                                        فمبیض ّ ذا نظم و محمرّ ذا نثر

هنگام سخن از شما نظم من با اشک چشمانم از یک سرچشمه

آب میخورد زیرا چکیده های سرشکم را در رشته می کنم و سرود می سازم

وخونی را که از دیده ام روان است در چهره ی نثری سرخ گلگون همه جا می پراکنم.

 

 

10 – فلا تتهمونی با لسّلوّ فانما

                                    مواعید سلوانی و حقکم الحشر

مپندارید داغ دلم آرامش یافته که به خود تان سوگند سوز

جگرم جز در روز رستاخیز کاهش نمی یابد.

 

 

11-  فذلّی بکم عزّ وفقری بکم غنی

                                          و عسری بکم یسر و کسری بکم جبر

 

خواری درراه شما برای من ارجمندی است و تنگدستی و توانگری  و

دشواری آسانی و شکست پیوند خوردن.

 

 

12-  ترقّ بروق السّحب لی من دیارکم

                                                   فینهلّ من دمعی لبارقهاالقطر

آذرخش های همراه با ابر که از کوی شما برخاست باران اشک ررا

از دیدگان من روان گردانید.

 

 

13-  فعینای کالخنساء تجری دموعها

                                           و قلبی شدید فی محبتکم صخرّ

دو دیده ی من همچو خنساء اشک هایش سرازیر است.  ودلم در

دوستی شما به استواری صخره می ماند

 

 

14-  وقفت علی الدّار التی کنتم بها

                                              فمغناکم من بعد معناکم فقر

 

در مناره های سرائی که شما در آن می زیستید ایستادم که جای

تهی مانده ی شما پس از رفتن خودتان مستمند است.

 

 

15-  و قد درست منها الدّروس و طالما

                                                  بها درّس العلم الالهیّ و الذّکر

نشانه ی خانه هائی کهنه ، که در سهائی از دانش خداوندی و یاد او در

آنها برگذار می گشت

 

 

16-  وسالت علیها من دموعی سحائب

                                              الی ان تروّی  ا لبان بالدّمع و السُدر

 

وابرهائی از سرشک هایم چندان بر آن بارید تا درخت های بن و کنار را آبیاری کرد.

 

 

17-فراق قراق ُ الرّوح لی بعد بُعدکم

                                             ودار برسم الّدار فی خاطری الفکر

 

با دوری از شما جدائی روانم از تن گوارا می نمود. و اندیشه در دلم بر روی

 ویرانه هائی از کوی آشنائی در گردش بود.

 

 

18-  وقد اقلعت عنها السّحاب و لم یجد

                                            ولادرّ من بعد الحسین لها درّ

ابر- از فراز آن – کناره گرفت وپس از حسین ع- چنانکه باید – از باریدن

و نیکی کردن دریغ داشت.

 

19-  امام الهدی سبط النبوه  والد الائمه

                                                  ربّ  النّـهی مولی له الامر

پس همان پیشوای راستین ودختر زاده ی پیامبر، پدر راهبران که

باز داشتن مردمان از بدی ها وخود، سرپرستی است که کار

فرمانروائی  را به گردن دارد.

   

 

20-  امام ابوه  المرتضی علم الهدی

                                         وصیّ رسول الله والصّنوه والصّهر

پیشوائی که پدرش- مرتضی- درفش راهنمائی است. و جانشین و

برادر و داماد فرستاده ی خدا.

 

 

21-  امام بکته الانس والجنّ و السّماء

                                            و وحش الفلا والطـّیر والبرّ والبحر

رهبری که آدمیان، پریان، آسمان، درندگان، بیابان، پرندگان و خشکی

دریا درماتم او گریستند.

 

 

22- له القـّبه البیضاء بالطّـفّ لم تزل

                                           تطوف بها طوعا ملائکه غرّ 

گنبد سفیدی در کربلا دارد- که فرشتگان هماره به دلخواه خویش

گرداگرد آن چرخ می خورند.

 

 

23-  و فیه رسول الله قال و قوله

                                          صحیح صریح لیس فی ذلکم نکر

پیامبر ص درباره ی او فرمود: وچه سخنی بس درست و آشکار که هیچ جائی برای نپذیرفتن نگذاشته.

 

 

24-  حبـّی بثلاث ما احاط بمثلها

                                    ولـّی فمن زید هناک ومن عمرو

پس از من سه ویژگی ام تنها به او می رسد که هیچ یک از

وا بستگانم  مانند آن را نیابند و چه جای آنکه از زید و عمرو سخن رود؟

 

 

25-  له تربه فیها الشـّــفاء و قبـّـه

                                       یجاب بها الدّاعی اذا مـسّـه الضـّر

آرامگاهی دارد که خاکش داروی دردمندان است- بارگاهی

که هر کس را آسیب رسد پاسخ نیاز خود را از آن تواند گرفت

 

 

26-  و ذریـّـه ذریه منه تسعه

                                  ائمه حق لاثـّمان ولا عشر

زادگانی با چهره های درخشان که نـُه تن از آنان – نه

کمتر و نه بیشتر – پیشوایان راستین هستند.

 

27-  ایقتل ظمانا حسین بکربلا

                                     وفی کل عضومن انامله بحر

چگونه است که حسین ع – تشنه درکربلا کشته می شود با

آنکه درهر سر انگشت او دریاهائی از سر افرازی توان یافت؟

 

 

28-  و والده  الساقی علی الحوض فی غد

                                                و فاطمه ماء الفرات لها مهر

و با آنکه پدرش علی ع – در فردای رستاخیز- مردم را از آبی گوارا

سیراب می کند و آب روان؛ کابین مادرش فاطمه س است.

 

 

29-  فوالهف نفسی للحسین و ما جنی

                                            علیه غداه الطّـفّ فی حربه الشـّمر

جانم بر حسین دریغ می خورد! که در آن روز- درجنگ – شمر

چه تبهکاری ها درباره ی  او روا داشت.

 

 

30-  رماه بجیش کالظـّام قسـیّه الا

                                      هلـّه والحرصان انجمه الـزّهر

سپاهی در برابر وی برانگیخت همچون شبی تاریک که

ستاره های درخشان روی نهفته و چهره ی ماه به تیرگی گرایئده است.

 

 

31-  لرایاتهم نصب و اسیافهم جزم

                                          و للنـّقع رفع و الرّماح لها جرّ

درفش ها را افراشته و تیغ ها را برگردانیده اند . گرد و خاک

برمی خیزد و نیزه ها بلند و کشیده می شود.

 

 

32-  تجمـّع فیها من طعاه  امیـّه

                                         عصابه غدر لا یقوم لها عذر

گروهی از گردنکشان اموی در آن گرد آمده اند که هستی شان

سراسر نیرنگ است و هیچ دست آویزی برای درست نمودن کار خویش ندارند.

 

 

33-  وارسلها الطّاعی یزید لیملک

                                      العراق و ما اغنته شام و لا مصر

یزید گردنکش آنان را فرستاده تا همه ی عراق را نیز به زیر فرمان

خود درآرد چرا که فرمانروائی بر شام و مصر، اورا بی نیاز نساخته است.

 

 

34-  و شدّ لهم ازرا سلیل زیادها

                                     فحـل ّ به من شـّد ازرهم الوزر

فرزند زیاد برای بر خاستن به این کار کمر بسته و – به این گونه- گام

خود و همراهانش را درراه گناه استوار کرده است.

 

 

35-  وامـّر فیهم نجل سعد لنحسه

                                     فما طال فی الرّیّ اللّعین له عمر

پسر نحس سعد را به فرماندهی آنان بر گماشته و البته  آن نفرین زده؛

زندگی اش چندان نخواهد پایئد که به آرزوی خود- فرمانداری ری  -بتواند برسد.

 

36-  فلمّا التقی الجمعان فی ارض کربلا

                                              تباعد فعل الخیر و اقترب الشـّرّ

و چون آن دو گروه در کربلا در سرزمین کربلا به یکدیگر بر خوردند

نیکوکاری دور و بد کنشی نزدیک شد.

 

 

37-  فحاطوا به فی عشر شهر محـّرم

                                           و بیض المواضی فی الا کفّ لها شمر

دردهه ی نخست از ماه محرم گرد او را گرفتند و شمشیرهای آبداده را

در دست خویش به تکان در آورند.

 

 

38-  فقام الفتی لمّا تشاجرت القنا

                                      وصال و قد اودی بمهجته الحـّر

چون نیزه ها با یکدیگر درگیر آمد آن جوانمرد  برخاست . وبا

آن که دل او از سوز گرما در تب و تاب بود به تاختن پرداخت

 

 

39-  و جال بطرف فی المجال کانّه

                                          دجی اللّیل فی لالاء غرّته الفجر

درپهنه ی نبردگاه؛ چنان خویشتن را بنمود که گفتی سپیده ی بامدادی از دل شب بر آمده است.

 

 

40-  له اربع للرّیح فیهنّ اربع

                                   لقد زانه کرّ وما شانه الفرّ

اورا سراهائی است فرود آمدن گاه؛ که برازنده ی او تاختن است نه گریختن.

 

 

41-  ففرّق جمع اقوم حتی مانّهم

                                      طیور بغاث شتّ شملهم الصّقر

شیرازه ی سپاه را چنان از هم گسیخت که گفتی شاهین به میان مرغکان افتاده و آنها را پراکنده می سازد.

 

 

42-  فاذکرهم لیل الهریر فاجمع الکلاب

                                                  علی الیث  الهزیر وقد هـرّوا

بیاد شب زوزه کشان، انداختشان تا همه ی سگان پیرامون شیر

ژیان را گرفته به زوزه کردن پرداختند.

 

 

43-  هناک فدته الصالحون بانفس

                                             یضاعف فی یوم الحساب لها الاجر

در آنجا  شایسته مردان درراه او به جانفشانی هائی برخاستند

که درروز شمارپاداش هائی هرچه افزون تر خواهند گرفت

 

 

44-  وحادوا عن الکفار طوعا لنصره

                                               وجادله بالنفس من سعده الحر

به دلخواه خویش – برای یاری او- بابد کیشان پیکار کردند

وآن آزاد مد {حـر} ازخوشبختی که یافت تاپای جان درراه اوپیکارنمود.

 

 

45-  ومـدّوا الیه ذبّـلا سمهریّـه

                                         لطول الحیاه السّـبط فی مـدّها جزر

یاران حضرت نیزه های سخت را دراز کردند تا زندگی دختر زاده ی

پیامبر ص را درازتر سازند و اینجا بودکه جزرومد یکی شد

 

 

46-  فغادره فی مارق الحرب مارق

                                                بسهم لنحر السّـبط من وقعه نحر

در همین پیکار با بد کیشان یکی شان تیری به سوی او

افکندکه بر گردن دختر زاده ی پیامبر ص نشست

 

 

47-  فعال عن الطّـرف الجواد اخوالنـّدی

                                                    الجواد فتیلا حوله یصهل الفهر

کشته ی نیک مرد از اسب نیکویش جدا شد و حیوان

زبان بسته در

/ 11 نظر / 195 بازدید
نمایش نظرات قبلی
خادم ازهرا

کـمـک کـن مـثـل مشهد، شهر رؤیا دلـم پـر ازدحـام از نـور بـاشــد پـر از پـرواز کـفـتـرهـاى کوچک سـرم سـبـز و دلـم پـر شور باشد شهادت امام رضا (ع)تسلیت باد. [گل]

کاوه

با سلام. وب شما لینک شد. لطفا وبلاگ مارو هم لینک کنید یاعلی

سید جواد موسوی

روی پرده کعبه این آیه حک شده است: "نبی عبادی انی انا الغفور الرحیم ..." و من ... هنوز و تا همیشه به همین یک آیه دلخوشم ... " بندگانم را آگاه کن که من بخشنده مهربانم "

محب ولایت

بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم سلام علیکم -------- *♥*♥*♥* -------- -------- *♥*♥*♥* -------- -------- *♥*♥*♥* -------- -------- *♥*♥*♥* -------- ------*♥*♥*♥*♥*♥*----- -------- *♥*♥*♥* -------- ----------- *♥* ----------- ┐──────────────────────────────────────────┌ │ پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمودند: │ │ ارجمندترین مردم كسى است كه آن چه را كه برایش سودى ندارد رها كند │ │ الامالى، صدوق، صفحه ی ۳ │ ┘──────────────────────────────────────────└

عاشق مهدی(عج)

بسم الله الرحمن الرحیم با سلام و درود فراوان بر شما وبلاگ بسیار خوبی دارید. خیر ببینید انشاالله. خداوند بر توفیقات شما بیفزاید.

محمدرضا

سلام ممنون از لطفتون وبلاگ قشنگ وبا معناییه ممنون میشم با هم لینک کنیم منتظرتون هستم

چیچک

اهنگ های خدا همیشه زبیاست. گوش کن... صدای طبیعت را ... صدای رودخانه... پر یک پروانه... صدای تپش قلب یک عاشق... چه دلنواز نواخته شده اند!!! تار دلتان نزد خداست..... می خواهم از خدا که بزند بهترین پود ها را بر تار وجودتان و بسازد ترانه ای زیبا از سرنوشتتان[گل][گل][گل]

بشارت

سلام و عرض ادب لطفا مطلب قصیده ابن العرندس را برای بنده بفرستید. کاش امکان کپی را حذف نمی کردید، که ثواب بیشتری ببرید. موفق و موید باشید.

بشارت

سلام لطفا قصیده ابن العرندس را برای بنده ایمیل کنید. تشکر

بشارت

سلام و ادب فایلی به دست بنده نرسید. برای دوستان می خوام کپی کنم. لطفا پاسخ من را بدهید.